Głos natury

Głos natury

Kobieta stała nad swoją córką, Emy, która już kilka godzin nie chciała odejść z brzegu jeziora. Emy wyglądała, jakby nad czymś intensywnie myślała. Matka czuła się nieco podenerwowana, bo czas ją gonił, aby przyszykować obiad, jednak dość chętnie patrzyła na pojawiające się na wodzie regularne kształty wywołane podmuchami wiatru. Aktualnie na tafli ukształtowała się cyfra „trzy”.

***

– To jest-est-est-est twój cel-el-el, twoje przeznaczenie-enie-enie.

Przez chwilę wydawało się Ian’owi, że jest jeszcze w świecie snów, że to, co dotarło do jego uszu, to jedynie wytwór podświadomości. Wyciągnął rękę ze śpiwora i zerknął na falujący od wiatru namiot. Jednocześnie cały czas słyszał gdzieś w oddali cykliczne trzeszczenie przypominające otwieranie drzwi. To gałęzie starego buka, na który się wspinał, będąc dzieckiem, tarły o siebie. Usiadł w niewielkim namiocie, prawie dotykając głową sufitu. Nagły podmuch wiatru zaszeleścił liśćmi dębiny opodal. Ian rozsunął suwak namiotu. W twarz uderzyła go fala rześkiego powietrza. Wypełzł ze śpiwora i stanął przed namiotem. Po prawej stronie starego buka, stojącego na samym brzegu jeziora, właśnie wschodziło słońce. Czerwonkawe promienie skrzyły się na pofałdowanej tafli wody. Bardziej na prawo, niemal na linii horyzontu piętrzyło się spore wzniesienie porośnięte lasem. Uniósł twarz ku niebu i wyprostował ręce na boki.

Oto całej pobliskiej przyrodzie ukazał się on, wynalazca urządzenia zmieniającego myśli, uczucia i emocje, oraz cały umysł w wibracje natury: w orbitowanie elektronów wokół jądra atomu, w wiązania cząsteczek materii, oddziaływanie magnetyczne, grawitację, czy zwykłe ruchy powietrza, wody, a nawet plazmy ognia.

Mimo iż była dopiero połowa maja, temperatura nawet o samym poranku sięgała dwudziestu stopni. Ściągnął z siebie całe ubranie i nie zważając na otoczenie, ruszył nago do jeziora. Miał na sobie tylko swój wodoszczelny wynalazek owinięty wokół pasa. Pierwsze zetknięcie stóp z zimną wodą wywołało przejmujący dreszcz i gęsią skórkę. Wyciągnął rękę ku słońcu, w którego promieniach zatańczyły na wietrze postawione dęba włoski na przedramieniu. Po chwili Ian zanurzył się całkowicie. Usłyszał coś, co brzmiało jak odległy głos mitycznej syreny. Jakby operowy śpiew, ale spotęgowany przez echo niosące się w wodzie. Poczuł, że jest zapraszany w głębiny. Ponownie do jego uszu dobiegł dźwięk, który brzmiał jak wołanie:

– To jest-est-est-est twój cel-el-el, twoje przeznaczenie-enie-enie.

Tym razem jednak był już pewien, że głos nie dobiegał z podświadomości. To pochodziło z zewnątrz. Jego oczom ukazały się liczne światła w głębinach. Nurkując, spojrzał na malutki ekranik na swoim wynalazku. Przeskakujące cyfry wskazywały, że właśnie dochodzi ten czas.

Nagle z głębin wyłonił się wielometrowy stwór o podłużnym kształcie i świecących, fioletowych oczach. Ian rozpoznał w nim ten sam gatunek, co Potwór z Lochness. Z drugiej strony zjawiła się półprzezroczysta istota o błękitnej barwie i hipnotyzującym, podobnym do meduzy wyglądzie. Przed nim zmaterializowała się przepiękna istota przypominająca od głowy do pasa kobietę, a poniżej rybę. Otworzyła usta, wydając z siebie dźwięk, który przeniknął Iana na wskroś. Nagle toń jakby zamarła, tworząc krystalicznie czystą ciecz, która czarowała pięknem. Istota o ogonie ryby wyciągnęła ku niemu rękę i przez toń jeziora zawołała:

– To jest-est-est-est twój cel-el-el, twoje przeznaczenie-enie-enie.

Ian podał jej rękę, kątem oka dostrzegając, że licznik na jego pasie wskazuje godzinę zero…

***

– Emy, nie możesz całymi dniami siedzieć nad tym jeziorem – powiedziała troskliwie matka.

– Mamo, jeszcze tylko chwilę, wiem, że to jezioro odpowie mi na każde pytanie.

3 myśli w temacie “Głos natury

    1. Prawdę powiedziawszy, to chyba chciałbym, aby ten tekst był czytany bez metafor. Zwykłe s-f jak Gwiezdne Wojny. Choć, nie zaprzeczę, i w tym filmie znajdą się metafory do spraw codziennych.
      Cóż, tu facet zjednoczył się z naturą, a tylko dziecko to odczytało, mimo iż i matka miała to przed oczyma. Poza tym w Buddyzmie mówi się, że dusza po śmierci rozpływa się i jednoczy z naturą.

      Dzięki, Gabrielu, i pozdrawiam.

      Polubienie

      1. Ach, widzisz, zmylił mnie nieco opis maszyny. Myślałem, że ona tworzy iluzję świata według wewnętrznych przeżyć bohatera. Dlatego te dwie narracje – jego i dziecka – jakoś mi nie pasowały do siebie. Teraz kapuję.

        Pozdrowienia.

        Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s